VÍDEO MANIFESTO DO DÍA DA MULLER

MANIFESTO DÍA DA MULLER

Día da muller traballadora

(8 de marzo)

O Día Internacional da Muller, orixinalmente coñecido como Día Internacional da Muller Traballadora, conmemorado cada 8 de marzo, está recoñecido pola ONU como unha xornada para reivindicar a igualdade e de facer balance sobre a situación das mulleres na sociedade.

Aínda que todos os días deberiamos recoñecer o valor e igualdade da muller, celébrase neste día en lembranza dunha marcha celebrada o 8 de marzo de 1908 na que milleiros de mulleres marcharan protestando polo traballo dos menores e pedindo melloras nas condicións laborais e o dereito ao voto baixo o lema de "Pan e rosas".

Frases para o día da muller

“Cuando una mujer se rinde es porque ha vencido”  (Aldo Camarota)

“Una verdadera luchadora no es la que siempre gana, sino la que a pesar de sus derrotas nunca se rinde”

“La mujer marca el camino” (Andreu Buenafuente)

“Sin la mujer, la vida es pura prosa” (Rubén Darío)

No noso cole imos pasar polas aulas facendo unha manifestación en pro da igualdade da muller baixo o lema: “Eu tamén podo”. As nenas portarán unha pequena pancarta individual co símbolo da muller contendo un puño (símbolo que aparece ao final de páxina), nun xesto moi reivindicativo. Un grupo de nenos e nenas dialogarán do seguinte xeito:

Neno -  Eu podo ser bombeiro.                                 Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser futbolista.                                  Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser espía.                                        Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser empresario.                               Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser profesor.                                    Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser militar.                                        Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser vendedor.                                   Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser piloto.                                         Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser carteiro.                                      Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser pulpeiro.                                     Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser músico.                                       Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser informático.                                 Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser avogado.                                    Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser arqueólogo.                                Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser político.                                       Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser xogador de baloncesto.              Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser astronauta.                                  Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser socorrista.                                   Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser entrenador.                                 Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser policía.                                        Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser libreiro.                                        Nena -  Eu tamén podo.

Neno -  Eu podo ser cantante.                                     Nena -  Eu tamén podo.

FELIZ DÍA A TODAS E, SOBRE TODO, TODOS OS DÍAS DO ANO!

Musicalización Pra a Habana

Para conmemorar o 179 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro, os alumn@s de 4º, fixeron a musicalización do poema Pra a Habana.
Esperamos que vos guste.

Rosalía de Castro

DIA DE ROSALÍA DE CASTRO – 24 de febreiro

Ola a todos, pequenos e grandes, grandes e pequenos:

Eu son Rosalía, unha escritora galega á que lle gusta moito a poesía.

Escribín poemas variados e de temas diversos; iso si, con moito sentimento.

Hoxe, 24 de febreiro, é o meu día.

As escritoras e escritores Galegos queren así homenaxearme no día do meu aniversario.

Sabedes cantos anos cumpro? ... Pois 179; nin máis nin menos.

Din que estou enterrada en Santiago de Compostela, no Panteón dos Galegos Ilustres,

pero ese é un lugar moi serio e frío, sabedes?

Eu non me quedei alí  e por iso se equivocan.

Se me queredes de verdade encontrar, buscádeme nas miñas obras,

ollade os meus libros, lede algún poemiña escrito por min.

O meu corazón, dalgún xeito misterioso, segue a latexar nos meus versos.

Alí, no medio deles, me atoparedes.

Se queredes facerme un agasallo vide visitarme á biblioteca.

Alí agardo por vós, agochada nos meus poemiñas.

Un bico e unha rosa para todos.

Deica o ano que vén.

A vosa amiga

ROSALÍA

ENTROIDO

UNHA FESTA MOI GALEGA

   Estamos ás portas da festa máis transgresora do ano: o Entroido, unha festa moi nosa, con moita tradición en Galiza; lembremos que a nosa comunidade foi unha das poucas que seguiu celebrándoo en tempos no que estaba prohibido.

   Imos comezar un percorrido por lugares de Galiza nos que esta tradición goza de moi boa saúde. Cada curso, un recuncho. Propoñémovos achegarnos neste curso a Viana do Bolo, no leste de Ourense, preto xa do límite coa provincia de Zamora.

O ENTROIDO EN VIANA DO BOLO

            O nome oficial desta celebración nesta vila é “Festa da Androlla e o Entroido”. Os protagonistas son:

- A androlla, un saboroso embutido de porco que se convirte no prato estrela e que se degusta nun multitudinario banquete popular o domingo de Entroido, tamén chamado Domingo Gordo.

- Os Folións, que son as comparsas que van desfilando e animando polas rúas coa súa música ben sonora. Ademáis dos grandes bombos tocan sachos con martelos, cun toque moi metálico.

- O Boteiro, unha personaxe con máscara negra e impresionante penacho sobre a cabeza. A súa misión é anunciar a chegada do Folión e abrirlle paso coa monca, un vistoso pao co que vai dando saltos e mantendo a raia ao público.

Aviso para navegantes:

Podedes ver un vídeo en “Carnaval de Viana do Bolo – You Tube” e imaxes en “imágenes de folións viana do bolo”.

OCURRENTE, TRANSGRESOR E DIVERTIDO ENTROIDO A TODAS E TODOS!

                                                                   O Equipo de Dinamización Lingüística

UN ENTRAÑABLE XIGANTÓN

Ola de novo a todas e todos. 

Ás portas do Nadal queremos falarvos da versión autóctona de Papá Noël , unha especie de Rei Mago galego. Sí, si, témolo na nosa Galicia, ao noso carón, nos nosos bosques… É O APALPADOR. 

É un xigante de oficio carboeiro e leñador que vive nas terras da montaña. Na noite de Nadal baixa ás aldeas para achegarse ás nenas e aos nenos mentras están durmidos. Con coidadiño e moito agarimo, apálpalles as súas barriguiñas para ver se están ben mantidiños. Logo de desexarlles un bo ano, marcha deixándolles unha morea de castañas ben quentiñas e , se cadra, tamén uns xoguetiños de madeira feitos coas súas mans. Xa sabedes: a durmir a gustiño na noite de Nadal e a ver se, ao espertar, sentides que o Apalpador pasou polo voso fogar. Velaí vos vai tedes para disfrutar dun vídeo escolar coa historia deste entrañable xigantón. 

 Unha aperta e ata o ano que ven. 

 O equipo de Dinamización Lingüística

UN FROITO CON MOITA HISTORIA

Hai centos de anos, cando aínda non se coñecían as patacas, que viñeron de América, en Galicia empregábanse, para comer, as castañas. Moitas das comidas que hoxe levan patacas facíanse antes con castañas: o caldo, o cocido os guisos… Por iso era importante apañar moitas, xa que servían de alimento para todo o ano. Os vecinos xuntábanse nos soutos, vareaban os castiñeiros e metían as castañas en sacos. Coas que sobraban facíase unha festa. Prendían unha fogueira e, nas brasas, asaban as castañas coa casca cortada para que non estouparan. Cando estaban listas comíanas todos xuntos e divertíanse con xogos e música. Xa vedes: un froito con moito valor gastronómico e social. A castaña, tan pequena e grande ela!